” Στιγμιότυπα που έτυχε να θυμάμαι ……

                                                                      ….και άλλα που δεν θέλω να ξεχάσω.

“Στην περίοδο της δικτατορίας ξεκίνησα να σπουδάσω Χημεία στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Η Χημεία ήταν για μένα επιλογή όχι επιλογή επαγγελματικής αποκατάστασης ,αλλά το αποτέλεσμα της εξιδανίκευσης που μοιραζόμαστε τότε μαζί με πολλούς άλλους συνομήλικους μου για την έρευνα και την ανάγκη τεχνολογικής αναβάθμισης της Χώρας. Μέσα στα γεγονότα της εποχής βρέθηκα να συγκινούμε όμως παράλληλα και από τον αγώνα κατά της δικτατορίας. Έκλεισα λοιπόν γρήγορα το κεφάλαιο του αθλητισμού , κάτι που στεναχώρησε τους προπονητές και συναθλητές μου στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο στον οποίο ανήκα .Έριχνα σφύρα και φαινόταν ότι μπορούσα να κάνω καλή πορεία .

 

Στη Θεσσαλονίκη αργότερα στα 1972 μαζί με τον Νίκο Ακριτίδη τον μετέπειτα Υπουργό του ΠΑΣΟΚ μας οργάνωσε σένα παρακλάδι της Δημοκρατικής Άμυνας.Η δουλειά μου ήταν να στέλνω ειδήσεις στην Ντοϋτσε Βέλλε από το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Τις έστελνα με απλό ταχυδρομείο σε μια Διεύθυνση στο Μόναχο στα γερμανικά , αλλάζοντας κάθε φορά το γραφικό χαρακτήρα και το ψεύτικο όνομα του αποστολέα στο φάκελο.Ένιωσα , θυμάμαι , μεγάλη συγκίνηση όταν ένα βράδυ στις οκτώ και είκοσι που ξεκίναγε η ελληνική εκπομπή άκουσα λέξη προς λέξη όλο το ρεπορτάζ που είχα στείλει για την επίσκεψη του αμερικάνικου πρέσβη Τάσκα στο χώρο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Τον συνόδευε ο Πρύτανης των Τανκς , όπως ονομάστηκε αργότερα ο Σδράκας. Υπήρξαν αποδοκιμασίες και στη φοιτητική λέσχη. Κτυπούσαμε το τραπέζια για πολύ ώρα με τα μαχαιροπήρουνα , έτσι που δεν μπόρεσαν τελικά να μας μιλήσουν.

Είχα μονίμως το φόβο ότι θα με ανακαλύψουν. Τελικά με συνέλαβαν , για άσχετο λόγο , μαζί με άλλους φίλους και συμφοιτητές , ένα βράδυ στα κάστρα .Είχαμε αρχίσει να τραγουδάμε Θεοδωράκη και το τραγούδι σύμβολο τότε , το ριζίτικο «πότε θα κάνει ξαστεριά» .Σε λίγο εμφανίστηκε , όπως ήταν φυσικό , η ασφάλεια και μείναμε με ειδική περιποίηση στα κρατητήρια της 6 φίλοι. Ανάμεσα τους ο Γιάννης Βαρδουλάκης , Χημικός κι’ αυτός από το Ηράκλειο που ζεί σήμερα στο Αγρίνιο.

Είχαν πρόθεση να μας περάσουν από δίκη , αλλά γλυτώσαμε , διότι πλησίαζε το δημοψήφισμα του Παπαδόπουλου και δεν ήθελαν δημοσιεύματα αρνητικά. Παρ’ όλα αυτά δεν μου έδιναν διαβατήριο κι έτσι μπόρεσα να φύγω για τη Γερμανία ένα χρόνο σχεδόν αργότερα απ’ ότι είχα προγραμματίσει .Στη Χαιδελβέργη περίοδο πέρασα μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περίοδο

Σε ζωντανή εκπομπή στη γερμανική τηλεόραση παρουσιάζονται μεταναστευτικά ζητήματα των Ελλήνων .Από τη θέση του Γραμματέα της Ελληνικής κοινότητας Χαϊδελβέργης εκπροσωπώ τις απόψεις των Ελλήνων μεταναστών απέναντι στον τότε Υπουργό Εσωτερικών της Βάδης – Βυρτεμβέργης.

Δικτατορικό δίπλωμα πήρα στη χημεία φυσικών προϊόντων για την ανακάλυψη των δραστικών συστατικών της Εχινάκεας .Ενός φαρμακευτικού φυτού άγνωστου τότε , που αυξάνει την άμυνα του οργανισμού στις ιώσεις . Τα παρασκευάσματα της Εχινάκεας κάνουν σήμερα παγκόσμια κολοσσιαίες πωλήσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Δίπλα στην επιστημονική δουλειά με απασχολούσε το μεταναστευτικό. Έτσι πήρα μέρος στην προσπάθεια να γυριστεί η ταινία «Ελληνική κοινότητα Χαϊδελβέργης» όπου έπαιζα και σαν ερασιτέχνης ηθοποιός .Τα πήγαμε καλά και πήραμε το ά βραβείο ταινίας μικρού μήκους στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1978.Στο μεταξύ είχα ενταχθεί στη «Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία» .Στο μεταξύ είχα ενταθεί στη «Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία»Στα τέλη του 1977 ενταχθεί στο ΠΑΣΟΚ με τις υπογραφές του Γιώργου Γεννηματά και της Μελίνας .Ήταν η εποχή που τελείωνα το διδακτορικό μου και ξεκίνησα να δουλεύω στη Φρανκφούρτη , στη μεγάλη Πολυεθνική ΧΕΧΣΤ. Στη συνέχεια με στείλανε στο Μαρμπουργκ στο εργοστάσιο της Μπερινγκβέρε και κατόπιν της ΧΕΧΣΤ στο Κάϊρο.

 

 

 

 Στο Μεσολόγγι έμεινα στο σπίτι του παππού μου του Δικηγόρου Χρίστου Βερελή. Δέσποζε όμως η φυσιογνωμία της γιαγίας μου της Χρυσαυγής Βλύσμα , της πρώτης γυναίκας που τελείωσε γυμνάσιο το 1905 μαζί με τη Χρυσογέλου . Μου διηγόταν ότι καθόταν σε ειδικό θρανίο ακριβώς δίπλα στην έδρα του Καθηγητή .

Μετά το στρατό, παλι ΧΕΧΣΤ στη Φρανκφούρτη για ένα χρόνο , ενώ στην Κυβέρνηση στην Ελλάδα ήταν το ΠΑΣΟΚ. Είχα ήδη από το 1978 ενταχθεί στην κλαδική επιστημόνων. Ερχόμουν τακτικά στην Ελλάδα .Υπήρχε ενθουσιασμός , αλλά και ερασιτεχνισμός σε πολλά θέματα
Αξίζει να σας αναφέρω ένα περιστατικό που πρέπει νομίζω να διασωθεί :Λίγο μετά τις εκλογές του 1981 με φωνάζει ο Παρασκευάς Αυγερινός , υπουργόςΥγείας τότε , σε μια σύσκεψη για τα φάρμακα.Μπήκαμε στο γραφείο του , τότε ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου ο Ιωακείμ , ο Μανώλης Δασκαλάκης ,Πρόεδρος τότε του Κρατικού Εργαστηρίου Ελέγχου Φαρμάκων , πριν γίνει ο ΕΟΦ, ένας άγνωστος σε μένα κύριος και η αφεντιά μου.Άρχισε η κουβέντα και συζητούσαμε για τα μέτρα που θα παίρναμε για τον έλεγχο των φαρμάκων , ορισμένα μάλιστα απ’ αυτά ήταν εξαιρετικά δυσμενή για τις φαρμακοβιομηχανίες.Κάποια στιγμή μετά από λίγη ώρα , σκύβει στο αυτί μου ο Αυγερινός και με ρωτάει : ” Αυτός που είναι μαζί σας και δεν μιλάει ποιός είναι ; ” Νόμιζα συμβουλός σας του λέω ! Ρωτώ τον Δασκαλάκη σιγά , -τα ίδια !Οπότε γυρίζω στον άγνωστο και τον ρωτώ , για να ακούσω το μοναδικό “Είμαι ο Βασίλης Αλεξάκος , ο Πρόεδρος των Φαρμακοβιομηχάνων” ! Έπεσε παγερή σιωπή και ο Αυγερινός ρωτάει “ποιός σας έφερε εδώ ; και ο Αλεξάκος : ” Είχαμε ζητήσει συνάντηση και η γραμματέας σας μου είπε ότι αυτη είναι η σύσκεψη για τα φάρμακα και να μπώ!”Κάποια στιγμή η ΧΕΧΣΤ μου πρότεινε να έλθω στην Αθήνα και το δέχτηκα όπως καταλαβαίνετε με ενθουσιασμό.Έμεινα ακόμα 2 χρόνια στην εταιρία και πήρα την προτοβουλία να γίνει σωματείο.Έγινε θυμάμαι αναταραχή , γιατί ήμουν υψηλόβαθμο στέλεχος και από την Γερμανία ζητούσαν πληροφορίες για το τι είχε συμβεί.Άφησα την Γερμανική εταιρία και πήγα 1 χρόνο Πρόεδρος στην Επιτροπή Τιμών Φαρμάκων , όπου κάναμε μεγάλη ανακοστολόγηση και μετά πήγα στην εταιρία ΒΙΟΕΛΛΑΣ που ήταν η πρώτη εταιρία Βιοτεχνολογίας , ως Διευθύνων Σύμβουλος , με πρόεδρο του επιστημονικού συμβουλίου τον Φώτη Καφάτο , παγκόσμιας πλέον φήμης βιοχημικό.ΣτηνΈνωση Ελλήνων Χημικών εκλέχτηκα πρόεδρος το 1985.Ο νεότερος πρόεδρος που είχε εκλεγεί ποτέ.Την εποχή εκείνη ήμουν παράλληλα και πρόεδρος στην εταιρία DIMEST (Εταιρία Παραγωγής Συρίγγων και υγειονομικού υλικού).Το 1986 ορίστηκα Διευθύνων Σύμβουλος στα Ελληνικά Διυλιστήρια Ασπροπύργου και έγινε ο μεγάλος εκσυγχρονισμός του διυλιστηρίου. Με τις εγκαταστάσεις αυτές δουλεύει μέχρι σήμερα το μεγαλύτερο διυλιστήριο τησ χώρας, παράγοντας επί 20 χρόνια διαρκώς υψηλά κέρδη για λογαριασμό του Δημοσίου.Διαφώνησα όταν δώθηκε ένα πρώτο ποσοστό σε ιδιώτες το 2003 , όπως και όταν διευρύνθηκε το ποσοστοό αυτό το 2005 επί Ν.Δ .Το 1989 , μόλις δημιουργήθηκε η κυβέρνηση Τζανετάκη με την στήριξη του Συνασπισμού και του ΚΚΕ , μπήκαμε σε μια εποχή που το μόνο πράγμα που μπορέι να θυμηθεί κανείς ήταν η άθλια ιστορία της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου στο ειδικό δικαστήριο . Η Κυβέρνηση αυτή αποφασίστηκε μετά τον περίφημο δείπνο με τα ντολμαδάκια και ανακοινώθηκε στις 2 Ιουλίου του 1989.Την ίδια μέρα παραιτήθηκα από Διευθύνων Σύμβουλος των Διυλιστηρίων και από την Θέση του Προέδρου στην πρωτοποριακή εταιρία ΑΣΠΡΟΦΟΣ που ήταν η μόνη εξειδικευμένη στο σχεδιασμό εγκαταστάσεων σε ενεργειακές βιομηχανίες στην Νοτιοανατολική Ευρώπη.Μια εξαιρετική προσπάθεια που δυστυχως στο διάστημα αυτό βρίσκεται υπό διάλυση με ευθύνη της σημερινής Κυβέρνησης .

Έτσι βρέθηκα για άλλη μια φορά στον ιδιωτικό τομέα όταν μετά από λίγες μέρες αποδέχτηκα την πρόταση και έγινα Γενικός Διευθυντής στην τότε πολυεθνική εταιρία Α.Γ.ΠΕΤΖΕΤΑΚΙΣ. Ήταν μια εξαιρετικά παραγωγική περίοδος για μένα , αφού μου δόθηκε η δυνατότητα και κατάφερα να βοηθήσω την ιστορική αυτή εταιρία να ξεπεράσει κάποια προβλήματα που είχε και να κάνει πολύ υψηλά κέρδη για όσο διάστημα είχα την ευθύνη της.Παράλληλα ίδρυσα λίγο αργότερα και την εταιρία FMC η οποία έκανε αξιόλογο κύκλο εργασιών στην Ελλάδα , την Κύπρο και σε άλλες Βαλκανικές Χώρες.Την FMC πούλησα αργότερα σε ανταγωνιστές.

 Το 1993 , μετά τις εκλογές , στις οποίες είχα πάρει μέρος και είχα καταταγεί πρώτοε επιλαχών , μου ζητήθηκε από τον Κώστα Σημίτη να πάω πρόεδρος στη Δημόσια Επιχείριση Πετρελαίου και στη ΔΕΠΑ τη Δημόσια Επιχείριση Αερίου, όπως και έγινε .Είχα και προηγουμένως ασχοληθεί με το Φυσικό Αέριο , όταν με τον Αναστάση Πεπονή , είχε γίνει ο σχεδιασμός και οι συμφωνίες για την είσοδο της νέας αυτής μορφής ενέργειας στη Χώρα.Μέχρι το 1996 έγινε σημαντικό έργο .Ενοποιήθηκαν οι εταιρίες στο χώρο του πετρελαίου ΕΚΟ και ΕΛ.Δ.Α και δημιουργήθηκαν τα ΕΛ.ΠΕ , ενώ με πολύ γρήγορους ρυθμούς ολοκληρώθηκαν τα έργα υποδομής για το Φυσικό Αέριο.

 Έτσι όταν προκυρήχθηκαν οι εκλογές του 1996 είχα ‘ηδη κλείσει ένα μεγάλο κύκλο όπου κόλλησα πολλά ένσημα στο Δημόσιο αλλά κυρίως στον Ιδιωτικό Τομέα και μέτρησα τότε ότι έιχα υπογράψει 25 ισολογισμούς Ανώνυμων Εταιριών που όλοι ήταν ευτυχώς , κερδοφόροι.Έτσι έκλεισα τον κύκλο αυτο , με την εκλογή μου το 1996 και τον ορισμό μου στη θέση του Υπουργού ΠΕΧΩΔΕ , με αρμοδιότητα τα Δημόσια Έργα .Τη θέση αυτή μάλιστα διατήρησα και μετά την απώλεια Βουλευτικής Έδρας που έγινε μετά τον Απρίλιο του 1997 μετά από ένσταση στο εκλογοδικείο.Τα υπόλοιπα είναι λίγο έως πολύ γνωστά .Το 2000 εκλέχθηκα πάλι Βουλευτής και ορίστηκα Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών.Το 2004 εκλέχθηκα  Βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας.Το 2007 εκλέχθηκα πάλι βουλευτής του Ν. Αιτωλοακαρνανίας για 4η φορά.Πρέπει να πώ ότι είμαι ο μόνος Χημικός στη Βουλή τα τελευταία χρόνια.Είμαι παντρεμένος με την Χριστίνα Πατεροπόυλου ,Οικονομολόγο , και έχω τέσσερα παιδιά.